De Correspondent

PRISM: 15 vragen aan de Nederlandse regering

Fri, 14 Jun 2013 10:46:00 +0200

Sinds de onthullingen in The Guardian en The Washington Post over de surveillanceprogramma’s van de Amerikaanse inlichtingendienst NSA, jeuken mijn handen: dit is namelijk het thema waar ik mij als journalist voor Vrij Nederland in heb verdiept en waar ik mij in zal blijven verdiepen bij De Correspondent. Maar helaas gaat De Correspondent pas in september in de lucht. We hebben dus nog geen platform om op te kunnen publiceren (sterker: we hebben nog niet eens bureau’s). Alleen dit blog.

— Beeld: Cléa Dieudonné (Momkai)

Toch willen we bij De Correspondent de onthullingen niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Daarom hebben we een paar vragen geformuleerd die we aan de Nederlandse regering hadden gesteld als De Correspondent al wel in de lucht was geweest.

De ironie wil overigens dat we het antwoord op veel van deze vragen al weten, namelijk: ‘Over de activiteiten van onze inlichtingendiensten, en de samenwerking met buitenlandse diensten doe ik geen mededelingen’, zoals minister Opstelten voortdurend stelt. Toch vinden we dat de volksvertegenwoordiging antwoorden op deze vragen schuldig is. Mochten er de komende weken elders in de media antwoorden verschijnen, dan voegen we ze onmiddellijk toe aan dit blog.

Verder kun je hier terecht voor een lijst met de belangrijkste artikelen over het NSA-schandaal en de handigste bronnen om te volgen voor de laatste ontwikkelingen in de kwestie.

Ondertussen kun je mij ook op twitter volgen of, als je die hebt, waardevolle tips mailen naar maurits@decorrespondent.nl

(Oh, en mocht je dit soort tips hebben, wacht daar maar even mee tot we onze digitale beveiliging op orde hebben).

Aan premier Rutte, minister Plasterk en minister Opstelten,

Kent u de rapporten Cloud Computing in Higher Education and Research Institutions and the USA Patriot Act en Obscured by Clouds or How to Address Governmental Access to Cloud Data from Abroad van de Nederlandse onderzoekers Joris van Hoboken, Axel Arnbak en Nico van Eijk van het Instituut voor Informatierecht van de Universiteit van Amsterdam?
Wat vindt u van de centrale boodschap van deze juridische onderzoekspapers dat de Amerikaanse wetgeving nauwelijks restricties oplegt aan de geheime diensten in de VS als het gaat om de verzameling van gegevens van niet-Amerikanen?
Deelt u de mening dat deze boodschap hoogst verontrustend is voor iedere Nederlander die gebruik maakt van Amerikaanse internetdiensten?
Klopt het dat een aantal van uw ambtenaren ongeveer een half jaar geleden met de onderzoekers heeft gesproken en dat zij destijds een surveillanceprogramma zoals PRISM al vrij secuur voorspelden? En weet u dat de onderzoekers deze bevindingen ook hebben gedeeld met de AIVD, de Nationale Coördinator Terrorismebestrijding, de Europese Commissie en een aantal europarlementariërs?

Het is voor de NSA juridisch mogelijk om alle data van iedere Nederlander op te vragen

Een van de onderzoekers, Joris van Hoboken, stelt ‘dat we ons niet willen voorstellen wat er allemaal mogelijk is als deze wetgeving agressief wordt geïnterpreteerd’. Wat vindt u van deze op juridisch en wetenschappelijk onderzoek gebaseerde uitspraak?
Een andere auteur van de papers, Axel Arnbak, stelt dat het erop neerkomt dat het voor de Amerikaanse geheime diensten juridisch mogelijk is om alle data van iedere Nederlander op te vragen. Met alle data bedoelt hij onder andere de inhoud van mails, online opgeslagen documenten en medische- en betalingsgegevens. Wat vindt u daarvan? En hoe kunt u verzekeren dat dit niet gebeurt?
Met iedere Nederlander bedoelt Arnbak niet alleen individuen, maar ook Nederlandse organisaties, NGO’s, journalisten en zelfs overheden. Bent u hiervan op de hoogte? En hoe kunt u verzekeren dat dit niet gebeurt?
Deelt u de mening dat de wetgeving in de VS de mogelijkheid biedt zowel het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens als de Nederlandse Grondwet te schenden en zo een bedreiging vormt voor Nederlandse en Europese inwoners?
In de Nederlandse Grondwet staat dat de Nederlandse regering verplicht is haar burgers te beschermen. Wat heeft de regering de afgelopen jaren gedaan om zulke potentieel bedreigende wetgeving in de VS te bestrijden en agressieve interpretaties ervan te voorkomen?
Vorige week dinsdag zei minister Opstelten in de Tweede Kamer dat er nooit klachten zijn over het afluistergedrag van de inlichtingendiensten. Dat is aantoonbaar onjuist (zie hier en hier). Sterker nog, de Nederlandse overheid is eind 2012 veroordeeld voor onrechtmatig afluisteren door Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM). Kan de minister deze uitspraak nogmaals toelichten?
Hoe moet de uitspraak (NOS) van minister Opstelten worden geïnterpreteerd dat de geheime diensten ‘langs de kaders van de wet’ opereren? Was dat een verspreking en bedoelde de minister eigenlijk ‘binnen’ de kaders van de wet?
Hoe beoordeelt u dat de Commissie van Toezicht betreffende de Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten (CTIVD), de organisatie die toeziet op de wijze waarop de AIVD en de MIVD zich aan de wet houden, in augustus 2011 schreef dat de manier waarop de MIVD de communicatie van personen en organisaties vergaart en verwerkt ‘niet in overeenstemming is met de wet’?
Hoe beoordeelt u dat de CITVD in 2009 stelde dat de AIVD ‘in enkele gevallen onrechtmatig heeft gehandeld bij de verstrekking van persoonsgegevens aan buitenlandse diensten’ en dat de Commissie de AIVD aanraadt ‘zorgvuldiger om te gaan met de verstrekking van persoonsgegevens aan buitenlandse diensten?’
Minister Opstelten zei verder dat de inlichtingendiensten in de VS zich eveneens aan de wet houden. Dit is ook aantoonbaar onjuist (zie hier en hier)? Wat is uw reactie hierop?
Klopt het dat de regering van plan is de bevoegdheden van de inlichtingendiensten binnenkort te verruimen, zoals de digitale burgerrechtenbeweging Bits of Freedom beweert?

PRISM: een leeswijzer

Fri, 14 Jun 2013 10:46:00 +0200

— door Maurits Martijn

Eigen stukken schrijven over de NSA-onthullingen zit er nog even niet in; pas in september gaat De Correspondent op volle kracht draaien. Wel hebben we een kleine leeswijzer gemaakt voor iedereen die geïnteresseerd is in de kwestie. (En zie hier de vragen die wij aan de Nederlandse regering zouden willen stellen).

Hoofdkantoor van de AIVD in Zoetermeer — bron: FaceMe

Prikkelende artikelen en analyses

Het voordeel van de lekken is dat het veel denkkracht mobiliseert en goede journalistiek oplevert. Bijvoorbeeld:

Veel reacties op de NSA-lekken komen neer op: wat maakt dit nu uit? Dit gaat toch alleen over mensen die iets verkeerd hebben gedaan? Ik heb niets te verbergen dus hoef me toch ook nergens zorgen over te maken? Lees hier en hierwaarom dit argument weinig steekhoudend is.

@mauritsmartijnvervelend voor diegene die iets te verbergen hebben en anders … wat is eigenlijk het probleem

— Gielis Chris (@GielisChris)

June 11, 2013
Lees hier waarom de reactie van Obama dat het altijd om een afweging tussen ‘veiligheid’ en ‘privacy’ gaat misleidend is.
Er worden nogal wat vergelijkingen gemaakt met het boek 1984 van George Orwell. In dit artikel wordt uitgelegd waarom Het Proces van Franz Kafka een beter boek is om de problemen van mass surveillance te begrijpen dan de klassieker van Orwell.
Ars Technica heeft een mooi stuk waarin wordt uitgelegd wat de NSA allemaal kan met de gegevens die verzameld worden. Aan de andere kant is er nog veel onduidelijk, bijvoorbeeld over hoe PRISM werkt: Zie ook hier
Helemaal nieuw zijn de ontwikkelingen overigens niet. Propublica zet de geschiedenis van NSA-surveillance op een rij
De Amerikaanse regering zegt dat programma’s als PRISM nodig zijn omdat ze terroristische aanslagen voorkomen. Ze zegt ook dat er al meerdere aanslagen zijn verijdeld. Lees hier en hier waarom dit nog maar de vraag is.
Beveiligingsexpert Bruce Schneier schreef ondertussen een geweldig artikel waarin hij het belang van klokkenluiders benadrukt, vooral omdat we nog veel meer niet dan wel weten over de verzameldrift van geheime diensten.
De officiële reactie van de regering Obama luidt: we houden ons aan de wet. Ook dat is nog maar de vraag.
In dit nogal verontrustende artikel brengt de auteur naar voren dat het niet zozeer de vraag is of PRISM nu voor kwade doeleinden wordt gebruikt, maar in hoeverre het de mogelijkheden biedt tot misbruik in de toekomst. De boodschap van de auteur: dit soort programma’s zijn de droom van iedere dictator.
De regering Obama pakt klokkenluiders keihard aan. Geen prettig vooruitzicht voor Edward Snowden.
En ten slotte een messcherpe blogpost over ‘de politiek van de politiestaat’.

Wie en wat te volgen?

Op Twitter:

In ieder geval Glenn Greenwald, de journalist van The Guardian die de lekken publiceerde
Privacy-onderzoeker Christopher Soghian
Het twitteraccount van ‘cybertheorist Jason’
Activist en blogger Trevor Trimm
Journaliste Kim Zetter van Wired
Beveiligingsonderzoeker Ashkan Soltani
In Nederland houdt Eelco Bosch van Rosenthal van Nieuwsuur het goed in de gaten
Net als internetjurist Axel Arnbak

Andere interessante bronnen om in de gaten te houden:

The Guardian heeft een fijne overzichtspagina van de NSA-onthullingen
Weblog GigaOM houdt het ook goed in de gaten.
Freedom to Tinker, een technologieblog van de Universiteit van Princeton
Jack Shafer van Reuters schrijft prikkelende columns over het lekken
En het blog van beveiligingsexpert Bruce Schneier is altijd de moeite waard

Meebouwen aan decorrespondent.nl? Dat kan!

Wed, 22 May 2013 17:14:20 +0200

De site waar je nu naar kijkt is gemaakt door Momkai, een digitaal creatief bureau uit Amsterdam. De site waar je over een paar maanden onze verhalen leest, wordt ook door hen ontworpen en gebouwd. Daar zijn we ontzettend blij mee, want op een digitaal journalistiek medium zijn webbouwers en ontwerpers vrijwel net zo belangrijk voor het vertellen van een verhaal, als de auteurs en fotografen.

Maar ter zake nu: Momkai heeft zojuist een vacature voor een ‘getalenteerde senior programmeur met een ruime kennis van zowel front-end als back-end web development’ online gezet. Hij of zij werkt aan andere projecten van Momkai, maar ook - en zeker de komende maanden - aan decorrespondent.nl. Daarom vragen we hier wat extra aandacht voor hun vacature, want wellicht zitten we binnenkort met jou zij aan zij te bouwen aan de eerste versie van De Correspondent.

Dus ben je gespecialiseerd in HTML, CSS, PHP, MySQL en gerelateerde technologieën en lijkt het je interessant om je bij Momkai aan te sluiten? Bekijk de vacature dan op hun site.

Vacature: De Correspondent zoekt redactie-assistent

Thu, 09 May 2013 16:21:00 +0200

De Correspondent wordt een dagelijks medium dat de waan van de dag wil overstijgen. Dat betekent dat we iedere dag iets nieuws willen bieden, maar ons daarin niet laten leiden door ‘het laatste nieuws’. De Correspondent verschijnt niet op een vast moment, heeft geen vaste omvang, is volledig digitaal en vrij van advertenties.

Tijdens een crowdfundactie in maart en april sloten 18.933 pioniers zich bij ons aan. In september gaan we van start en voor die tijd moet er ongelooflijk veel gebeuren. Daar hebben we jou bij nodig.

De functie
De Correspondent is een start-up waar nog maar drie mensen werken: hoofdredacteur Rob Wijnberg, redacteur Maurits Martijn en uitgever Ernst-Jan Pfauth. De komende maanden stellen we een redactie samen en bouwen we in samenwerking met het designbureau Momkai de site. We hopen dat jij ons zo snel mogelijk kan bijstaan bij het opzetten van zo’n organisatie en uit kan groeien tot de spil van de organisatie.

Je bent verantwoordelijk voor:

het opzetten van de redactieruimte, met bijbehorende infrastructuur
secretariële zaken, je beantwoordt de telefoon en mail en beheert de agenda’s van de hoofdredacteur en uitgever
de roosters van vaste redacteuren
het zakelijke contact met freelancers
alles waar we nu nog niet op kunnen komen

Wie zoeken we?
We zoeken iemand die ongelooflijk georganiseerd is, op details let en houdt van improviseren. Je raakt niet snel in de stress, bent zelfstandig, tech-savvy en niet zo snel onder de indruk van mensen. Je draagt graag een grote verantwoordelijkheid en het idee van zo’n nieuw, klein en snelgroeiend bedrijf spreekt je aan. Je toont veel initiatief en het lijkt je interessant om zelf een moderne organisatiestructuur op te zetten.

Het liefst heb je minimaal een afgeronde HBO-opleiding, maar ervaring en een ondernemende houding vinden we veel belangrijker.

Wat bieden we?
Je komt in een wervelstorm terecht, want we moeten in een paar maanden een nieuw medium uit de grond stampen. Dat betekent veel verantwoordelijkheid, veel ruimte voor eigen initiatief en hele ambitieuze energieke collega’s. Als je altijd al gedroomd hebt om bij een nieuw en snelgroeiend bedrijf te werken, is dit je kans.

We zoeken momenteel naar een redactieruimte in Amsterdam, waarschijnlijk op fietsafstand van een treinstation.

We bieden je een vast contract aan, van 38 uur per week, en hopen dat we jaren met je samenwerken en dat je uitgroeit tot dé steunpilaar van De Correspondent.

Interesse?
Stuur voor 1 juni 2013 onderstaande informatie naar sollicitatie@decorrespondent.nl met als onderwerp ‘Sollicitatie redactie-assistent’.

URL van je online (LinkedIn) CV of pdf-bestand in de bijlage
Motivatie (max 150 woorden)
Belangrijkste werkervaring (max 150 woorden)
Waarom kunnen we niet om je heen? (max 150 woorden)
Welke sollicitatiedag heeft je voorkeur? 10 of 11 juni 2013?

Dank aan alle pioniers

Thu, 18 Apr 2013 21:00:43 +0200

Eddy Koek, Harald Dunnink, Rob Wijnberg, Marloes Mostert, Cléa Dieudonné, Martijn van Dam, Daphne van der Kroft, Mark Hinch, Maurits Martijn, Lisanne Simon, Niels Trumpie

Harald Dunnink, Ernst-Jan Pfauth, Olivia Sophie van Leeuwen, Rob Wijnberg, Maurits Martijn

Donateurspagina

We willen alle leden bedanken. Jullie zorgen ervoor dat we De Correspondent kunnen opbouwen en vanaf september aan de wereld kunnen laten zien. Niet alleen wij uiten ons nu in vreugdekreten. Sommige donateurs hebben ook een boodschap achtergelaten op de donateurspagina.

Backers are beta-testers in crowdfunding record for quality journalism

Thu, 18 Apr 2013 20:57:00 +0200

The Correspondent, an Amsterdam-based startup aimed at presenting quality online journalism, reached the end of its crowdfunding campaign today: more than 18.933 members (126% of its initial goal) helped the platform to raise over one million euro’s in one month. It is with this funding that the new online platform for in-depth news analyses and long-form journalism will be developed.

Backers as beta-testers

All of the backers from the crowdfunding period will be asked to participate in the development of the platform. They will be able to access the beta version of the website and will be asked for their feedback to help shape the platform.

The plan for the platform

Creators Rob Wijnberg (Dutch journalist) and Harald Dunnink (founder of digital creative agency Momkai) will set up The Correspondent as a platform which focusses on slow journalism and background stories and will be entirely advertisement-free. The platform will be an independently-built, fully-digital platform for desktop, mobile and tablet use, uniquely combining technical flair, meaningful design and quality journalism. The Correspondent is due to be live in September 2013.

The Manifesto

(Find the extensive manifesto here)

Daily, but more than the issues of the day
From the news to the new
No political ideology, but journalistic ideals
Themes and inter-connections
Journalism before profitability
From readers to participants
No advertisers, but partners
No target groups, but like-minded thinkers
Ambitious ideals with modest wisdom
Fully digital

Others on The Correspondent:

Nieman Journalism Lab (US)
The Dish (US)
VentureBeat (US)
Jay Rosen (US)
The Irish Times (Ireland)
Die Zeit (Germany)
Süddeutsche Zeitung (Germany)
Le Figaro (France)
Lenta.ru (Russia)
Aftenposten (Norway)
De Standaard (Belgium)
Apache.be (Belgium)

Editor’s note
For photos and logos, please visit our PressDoc.
For more information and/or interview requests with Rob Wijnberg, please contact Daphne van der Kroft:
E: Daphne@DeCorrespondent.nl
T: 0031 6 4280 0968.

Criticasters aan het woord

Wed, 17 Apr 2013 20:09:11 +0200

Nog één dag. Morgen zit de ledenwervingsmaand erop. In die tijd was niet iedereen even lovend over De Correspondent. We zetten de meest voorkomende kritieken op een rij. Met onze reacties.

— door Rob Wijnberg

De medewerkers

“De aloude grachtengordelelite” noemde chef wetenschap van De Volkskrant Maarten Keulemans de medewerkers van De Correspondent. Keulemans schreef op de site van zijn krant: “Je kunt je afvragen of De Correspondent niet zelf gewoon bijdraagt aan het diepere probleem: een verschuiving van journalistieke pluriformiteit naar een monocultuur, waarin zelfs de journalistiek door bekende Nederlanders wordt gedomineerd.”

Maarten Keulemans heeft gelijk als hij zegt dat De Correspondent nu nog niet pluriform is: we hebben een oververtegenwoordiging aan Bekende Journalisten. De jonge talenten ontbreken nog. Dat heeft een reden: deze Bekende Journalisten konden vooraf het risico nemen om zich achter dit onzekere initiatief te scharen. De talenten konden we niet benaderen toen nog onzeker was of De Correspondent wel van de grond zou komen (zoals ik ook hier uitleg). Overigens moet erbij worden gezegd: we hebben deze journalisten gevraagd om hun geestverwantschap met het soort journalistiek dat wij graag willen beoefenen, niet om hun bekendheid. Dat ze bekend zijn, is omdat ze goed zijn in hun vak - wij zijn geen ‘BJ’ers Springen van de Schans’. We voelen ons meer thuis in wat Forbes in dit artikel knowledge journalists noemt: journalisten die bekend zijn geworden vanwege hun expertise of unieke journalistieke stijl. Dat neemt niet weg dat De Correspondent ook graag nieuwe knowledge journalists wil aantrekken, die nog niet zo bekend zijn. Zoals Lynn en Maurits.

Er was ook kritiek op het gebrek aan vrouwen bij De Correspondent. Er zijn zelfs spontaan lijsten opgesteld van mogelijke vrouwelijke medewerkers.

Ook hier geldt: deze kritiek vinden wij terecht - en een beetje vroeg. Pas nu we weten dat De Correspondent er echt gaat komen, kunnen we serieus beleid voeren op de samenstelling van de redactie. En reken maar dat we graag een zo divers mogelijke samenstelling nastreven. Waarbij geslacht en afkomst overigens altijd ondergeschikt blijven aan kwaliteit en talent: we willen uiteindelijk vooral goede journalisten, niets anders. Maar het is evident dat dit niet alleen maar blanke mannen horen te zijn. Wat dat betreft was mijn hoofdredacteurschap bij nrc.next een goede leerschool: daar bestond de redactie voor meer dan de helft uit vrouwen - en allemaal uit zeer verschillende windrichtingen.
Vernieuwing
Sommige mensen vragen zich af wat er nou eigenlijk zo nieuw is aan De Correspondent. Veel medewerkers zijn al bekend van andere podia en er zijn meer media die kwaliteitsjournalistiek beloven te maken die ‘de waan van de dag’ ontstijgt. In een artikel op de site De Nieuwe Reporter schrijft media-deskundige Chris Aalberts: “Wat is het verschil met bestaande media behalve dat Wijnberg zegt dat het anders is? Zijn de columns van Femke Halsema diepgaander dan die bij NRC? Wat is het verschil tussen de achtergrondverhalen van De Correspondent en Vrij Nederland? En gaan de webdocumentaires van De Correspondent dieper dan Nieuwsuur-reportages?”

De Correspondent pretendeert geenszins het journalistieke wiel opnieuw te gaan uitvinden. Natuurlijk vind je sommige van onze medewerkers op andere plekken, doen kranten als NRC en programma’s als Nieuwsuur ook aan kwaliteitsjournalistiek en vind je in Vrij Nederland evengoed achtergrondverhalen die wij hadden willen maken. Maar dat De Correspondent niet in alle opzichten 180 graden anders is dan andere media, betekent natuurlijk niet dat we dús precies hetzelfde zijn: waar vind je een volledig digitaal, gecrowdfund, advertentievrij platform met deze specifieke groep auteurs, dat als doelstelling heeft weg van de waan van de dag te blijven? Dat sommige ingrediënten hetzelfde zijn, wil niet zeggen dat het gerecht niet nieuw is.
Opinie of onderzoeksjournalistiek?

Wordt De Correspondent niet gewoon een opiniemedium zoals er al zoveel zijn? Die vraag kregen we vaak. Chris Alberts stelt in hetzelfde artikel (titel: ‘De Correspondent is een gewoon online opinieblad’) dat wij onze journalistieke ambities maar moeilijk kunnen waarmaken. Wij willen diepgravende journalistiek bedrijven, maar het ontbreekt ons volgens Aalberts simpelweg aan de middelen. Hij schrijft: “Het probleem dat onderzoeksjournalistiek nauwelijks te financieren is wordt met De Correspondent niet opgelost.”

Dat onderzoeksjournalistiek duur is, is een feit. En dat De Correspondent dat probleem niet eventjes gaat oplossen, klopt ook. Maar het is ook een kwestie van prioriteiten stellen: wij voelen niet de noodzaak ‘al het nieuws’ te volgen en te verslaan. Evenmin zijn wij van plan tientallen stukken per dag te gaan produceren. Dat geeft ons tijd, ruimte en geld om diepgravender te werk gaan. Het is wél een misverstand dat wij alleen maar opinies gaan produceren. Dat wij niet geloven in objectiviteit, betekent niet dat wij slechts in meningen geïnteresseerd zijn. De Correspondent richt zich op wat er tussen feiten en meningen in zit, namelijk: de context die nodig is om het gebeurde in perspectief te plaatsen. Of, anders geformuleerd: we vragen van onze correspondenten aan waarheidsvinding te doen door een met feiten gestaafd oordeel te vormen over de wereld, in plaats van - zoals vaak gebeurt - deze oordeelsvorming over te laten aan deskundigen en commentatoren.
Afkeer van nieuws

Kort na de lancering van De Correspondent, uitten enkele journalisten kritiek op onze (vermeende) opvatting over wat journalistiek is. We zouden alleen geïnteresseerd zijn in de grote vragen en een afkeer hebben van verslaggevers die met een notitieblok in de aanslag verslag doen van wat er in de wereld gebeurt. Zo tweette de hoofdredacteur van Vrij Nederland Frits van Exter: “Iedereen roept dat het bij nieuws niet meer gaat om het ‘wat’ maar om het ‘waarom’, maar wat heb je aan waarom als je niet weet wat wat is?”. Waarop Volkskrant-columniste Sheila Sitalsing via Twitter antwoordde: ‘Zij van “de vernieuwing”, met hun dedain voor het journalistieke handwerk, denken dat het wat zomaar uit de hemel komt vallen.” (Deze tweet is inmiddels verwijderd.)

De Correspondent heeft absoluut geen afkeer van het journalistieke handwerk. Zoals Frits van Exter zegt: zonder wat ook geen waarom. Wat wij niet begrijpen, is waarom zoveel verschillende media zo vaak hetzelfde nieuws verslaan. Als het NOS Journaal en Nu.nl al openen met een bepaalde gebeurtenis, waarom moeten alle kranten en tijdschriften daar dan nog eens dunnetjes over heen? Steeds meer mensen halen het nieuws uit talloze bronnen. De Correspondent wil daar iets aan toevoegen, wil een complementair medium zijn. Dat heeft niets met dédain te maken, slechts met de wens om onderscheidend te zijn. Dit neemt overigens niet weg dat De Correspondent kritisch staat tegenover veel van wat tegenwoordig voor ‘nieuws’ doorgaat: dat Justin Bieber het gesprek van de dag op Facebook is, betekent nog niet dat de NOS er iets mee moet.
Nog niets laten zien

En ten slotte: sommige lezers vragen ons waarom we nog niks laten zien. Zijn jullie wel aan het werk? Waar blijven de stukken? Wanneer kunnen we iets verwachten?

Aan het werk zijn we zeker, maar nog niet met het maken van artikelen en verhalen. Eerst moet het platform worden gebouwd en een redactie worden samengesteld. We streven ernaar in september echt te kunnen beginnen. Dat wil niet zeggen dat we tot die tijd helemaal niks willen laten zien: onze intentie is om eens in de zoveel tijd voorbeeldstukken te gaan maken. Maar daar zijn we wel voorzichtig mee. Een voorbeeld kan al gauw als ‘blauwdruk’ worden opgevat, die symbool gaat staan voor wat het platform uiteindelijk te bieden heeft. Dus dat voorbeeld moet wel echt goed zijn, niet zomaar een ‘stukje’. Over ongeveer vijf maanden gaan we dan officieel van start.

Het blog als openbaar notitieboekje

Wed, 17 Apr 2013 12:29:00 +0200

We vroegen Ernst-Jan Pfauth, onze nieuwe uitgever, wat zijn belangrijkste drijfveer is om mee te werken aan De Correspondent en wat volgens hem de grootste uitdagingen daarbij zullen zijn.

— door Ernst-Jan Pfauth

Papieren media leveren nog steeds de meest betrouwbare stroom aan goede journalistiek. Belangrijke onthullingen, krachtige analyses, scherpe interviews: ze komen voor het merendeel nog steeds uit kranten en tijdschriften. Tegelijkertijd lezen Nederlanders tussen de 20 en 35 jaar nog maar een kwartier per week een krant - en nog minder de weekbladen. Het is doodzonde dat al die kwaliteitsjournalistiek aan honderdduizenden Nederlanders voorbij gaat. Kranten en tijdschriften hechten sterk aan hun papieren nieuwspakket, en dat is ook logisch: daar verdienen ze nog steeds miljoenen mee. Maar het mediagebruik van veel mensen sluit daar niet meer op aan.

Door en voor jullie kunnen we proberen daar verandering te brengen. De komende maanden sluiten we ons op om te bouwen aan het nieuwe journalistieke platform. Toen ik chef internet bij NRC Handelsblad was en in de aanloop naar december 2010 de huidige opzet van nrc.nl bedacht, ontdekten we daar aldoende hoe de publicatie eruit moest zien. Daar deden we verslag van op beta.nrc.nl. Ik kijk er naar uit om die ervaring van NRC te combineren met de schitterende voorbeelden uit het buitenland en de design & development skills van Momkai. De eerste uitgangspunten zijn daarbij:

We maken de De Correspondent eerst voor pc, laptop en mobiele apparaten door een responsive website te maken, die zich aanpast aan het schermformaat van je apparaat.
We proberen De Correspondent zo te ontwerpen dat jij alle stukken die je belangrijk vindt met vrienden kan delen, zonder dat je het gevoel hebt dat je voor niets voor De Correspondent hebt betaald.
We geloven dat programmeurs en interactie-ontwerpers tegenwoordig net zo belangrijk zijn om een journalistiek verhaal te vertellen als de schrijvende journalist. Ook wordt sommige informatie relevanter als je direct kan uitrekenen of bekijken wat het voor jou als lezer betekent. Als we bij De Correspondent bedenken hoe we ons nieuws het beste kunnen overbrengen, denken die nieuwe verhalenvertellers mee.
Van sommige journalisten wil je meer lezen dan alleen hun ‘eindproducten’ (de stukken die zo belangrijk zijn dat geen enkele abonnee ze mag missen). Zo verslind ik de achtergrondblogs van technologieredacteuren van Amerikaanse media. Ik wil niet alleen de verhalen lezen die ze voor een groot publiek tikken, ik wil ook zien welke stukken zij de moeite waard vinden en tussentijdse verslagen lezen. Daarom krijgen vaste redacteuren van De Correspondent in ieder geval twee publicatiestromen. Eentje voor iedereen, en eentje voor de liefhebbers, dat je als een openbaar notitieboekje kan zien.
Logisch gevolg hiervan is dat we je in staat zullen stellen een eigen versie van De Correspondent samen te stellen. Over welk onderwerp of van welke correspondent wil je niets missen? Dan geven we die bij jou de hoogste prioriteit. En die filter bubble? Die prikken we door en zo blijven we je verrassen met verhalen waarvan je niet vermoedde dat ze je interesseerden.
We bouwen De Correspondent zo dat jij je kennis en ervaring met onze correspondenten en andere lezers kan delen. Onze redacteuren zijn ontzettend bedreven in filteren, selecteren, ontdekken en vertellen van verhalen, maar zitten nooit zo diep in de materie zit als jij, de specialist. Daarom hopen we dat je die kennis wil delen en zo een bijdrage wil leveren aan het informeren van je mede-lezers.
De grootste uitdaging wordt het uitvinden hoe we in jouw mediaritme passen. Wanneer heb je behoefte aan verdieping, hoe lees je ons het liefst? Het bouwen van De Correspondent is daarom een ontdekkingstocht die nooit eindigt. We zullen doodlopende paden in wandelen. Nieuwe ontdekkingen doen. Met jou. Laat me vooral weten wat je eerste wensen en gedachten zijn. Op welke apparaten lees je bijvoorbeeld lange stukken? En wanneer? En op welke plek lees je het liefst langere stukken (trein, bed, of aan de keukentafel)?

Word lid voor 18 april 19.30 uur en krijg toegang tot de voorpremière

Mon, 15 Apr 2013 12:42:00 +0200

We tellen de laatste uren af. Op 18 april om 19.30 stopt onze crowdfundingactie. Maar het is nog niet voorbij. Iedereen die voor die tijd lid wordt, beschouwen we als pionier en als meedenker. Deze leden van het eerste uur krijgen speciale toegang tot de voorpremière van De Correspondent. Dus twijfelde je nog? Word dan nu nog snel lid.

— door Rob Wijnberg

Want hoe meer leden we hebben, hoe meer we kunnen en hoe beter jouw Correspondent zal zijn. Bijvoorbeeld door een extra onderzoeksjournalist aan te nemen, eigen videoproducties te maken of eerder aan de ontwikkeling van een app te beginnen.

Maar het belangrijkste is dat je als pionier al vóór de officiële lancering toegang krijgt tot de bèta-versie van De Correspondent. Voordat decorrespondent.nl lanceert, kan je al rondklikken en laten weten wat er volgens jou beter kan. Ook zullen we je de komende maanden om feedback vragen om te ontdekken hoe De Correspondent het beste bij jou past.

Na 18 april 19.30 uur kunnen mensen nog steeds gewoon lid worden. Maar de crowdfundingperiode is dan voorbij. Deze leden komen dus niet meer in aanmerking voor de extra’s: de e-boeken, de debatavond, de lezing, de vermelding in het digitale colofon en de voorpremière.

Dus ken je mensen die nog geen lid zijn van De Correspondent, maar dat wel zouden willen zijn? Help ze dan op tijd herinneren en stuur bijvoorbeeld dit blogje door.

Waarom een verhaal niet zonder verteller kan

Sat, 13 Apr 2013 14:40:00 +0200

Waarom interesseren jongeren zich zo weinig voor het nieuws? Over die vraag zijn de afgelopen jaren heel wat congressen georganiseerd, expert-meetings belegd en rapporten verschenen.

— door Rob Wijnberg

Nu verdient de premisse zelf enige nuancering. Uit onderzoeken van persbureau Reuters naar nieuwsconsumptie wereldwijd blijkt namelijk dat het nog wel meevalt met die desinteresse: tussen de vijftig en zestig procent van de jongeren tot dertig jaar volgt dagelijks op een of andere manier het nieuws. Toch zit er in de vraag wel een kern van waarheid: tieners, twintigers en vroeg-dertigers, ook de hoogopgeleide, lezen beduidend minder vaak (betaalde) kranten en stemmen minder vaak af op het Journaal dan hun ouders en grootouders. De gemiddelde lezer van de jongste betaalde krant van Nederland, nrc.next, is rond de veertig, de gemiddelde bezoeker van nos.nl is 41, de gemiddelde journaalkijker zelfs 58. Nieuws is grijs.

Verklaringen daarvoor zijn er inmiddels in overvloed. De meest gehoorde: generatie Niks, ontlezing, te druk met zichzelf, information overload, Facebook-verslaafd, meer gericht op eigen sociale kring, tv en papier hebben afgedaan, te vrij opgevoed, too rich to care, het is van alle tijden. En zo voort en zo verder. Elke verklaring heeft zo haar eigen merites – en op elke valt ook heel wat af te dingen.

Nieuws is een onpersoonlijk verslag van de wereld.

Zelf ben ik de afgelopen maanden in toenemende mate overtuigd geraakt van een andere, minder vaak gehoorde verklaring. Een verklaring die meer te maken heeft met een journalistiek ideaal dat in de negentiende eeuw ontstond en, ondanks groeiende weerstand, nog altijd gemeengoed is: objectiviteit. Volgens dit ideaal hoort nieuws een neutrale en rationele weergave van de werkelijkheid te zijn, gebaseerd op feiten en op principes als hoor en wederhoor. Persoonlijke fascinatie, verwondering of verontwaardiging van de boodschapper hoort er niet in thuis. Nieuws is een onpersoonlijk verslag van de wereld: of Gerri Eickhof of Teletekst je vertelt over de nieuwe paus of een bomaanslag in Irak doet er niet toe. Nieuws rechtvaardigt zichzelf: we berichten over verkiezingen in Kenia ‘omdat verkiezingen belangrijk zijn’, niet omdat onze correspondent dat toevallig belangrijk vindt.

Het klinkt misschien gek, maar langs dit ideaal ontwaar ik steeds vaker een generatiekloof, zowel onder nieuwsmakers als nieuwsvolgers. De generatie die dit ideaal hoog in het vaandel draagt, is bovengemiddeld vaak vijftig-plus. Voor hen is de journalist slechts brenger van nieuws, niet maker. Ze lezen ‘het NRC’, niet Bas Heijne of Maarten Schinkel. Ze kijken ‘het Journaal’, niet Sacha de Boer of Rob Trip. Ze willen news, not views.

Voor dertig-minners geldt vaak het tegenovergestelde. Voor hen is wie het vertelt minstens zo belangrijk als wat er verteld wordt. Ze volgen niet ‘de politiek’, maar Frits Wester of Ron Fresen op Twitter. Ze lezen niet ‘de economiepagina’, maar Ewald Engelen of Joris Luyendijk. Ze willen, gechargeerd gezegd, views, not news.

In een tijd ook dat Waarheid niet meer gedrukt staat, maar constant kan worden geüpdate.

Logisch ook. Ze zijn opgegroeid in een tijd dat partij en ideologie werden ingewisseld voor partijleider en persoonlijkheid. In een tijd van: dag krant en omroep, hallo Facebook en Twitter. In een tijd ook dat Waarheid niet meer gedrukt staat, maar constant kan worden geüpdate. En vervolgens in duizend reacties eronder wordt betwist. Voor deze generatie zijn mensen en hun karakter, niet instituten en hun feiten, de nieuwe autoriteiten. Ter illustratie: onder Amerikaanse jongeren is The Daily Show een van de populairste nieuwsshows op tv. Maar wel pas sinds 1999, toen het The Daily Show with Jon Stewart ging heten. Ze kijken hem, niet het programma.

Ik merk het ook aan het soort vragen dat ik van journalisten krijg over mijn journalistieke platform in oprichting, De Correspondent. Interviewers boven de vijftig vragen bijna altijd: waarover gaan jullie straks schrijven? Interviewers onder de dertig vragen: wie doen er mee?

Het nog altijd overwegend onpersoonlijke karakter van de traditionele nieuwsvoorziening is, vermoed ik, een van de redenen waarom krant en Journaal steeds minder aansluiting vinden bij het publiek geboren na 1980. Wie gewend is aan TEDx, YouTube en blogs, waar de verteller net zo belangrijk is als het verhaal, gaat de Wie-Wat-Waar-Wanneer-Waarom-verslaggeving zoals die het nieuws nog altijd domineert onherroepelijk saai vinden. Saai, in de zin zoals de Britse denker Bernard Williams de Verlichtingsethiek ook ‘saai’ noemde: de Verlichting poogde de begrippen goed en kwaad te objectiveren door ze te ontdoen van subjectieve dimensies als emotie, karakter en persoonlijke omstandigheden. Goed en kwaad waren universele, geen particuliere aangelegenheden. Oftewel: ‘Het maakt niet uit wie het je vertelt.’

Volgens Williams was dit de grootste misvatting over goed en kwaad denkbaar: het ontdeed de moraal immers precies van datgene wat moraliteit is - een eigen, unieke betrekking (je kunt ook zeggen: betrokkenheid) op de wereld om ons heen. En volgens mij geldt hetzelfde voor nieuws. Wie nieuws objectiveert, maakt het veel moeilijker betrokkenheid te voelen bij waar dat nieuws over gaat. Door de verteller uit het verhaal te slopen, en daarmee degene die betrokkenheid op de wereld tot stand kan brengen, creëeer je een afstand tussen het publiek en de wereld.

Juist om die reden neemt De Correspondent afscheid van dat aloude objectiviteitsideaal.

Juist om die reden neemt De Correspondent afscheid van dat aloude objectiviteitsideaal. Niet alleen omdat objectiviteit altijd in zekere zin geveinsd is (dat de subjectieve keuzes en afwegingen die aan ieder verhaal vooraf gaan impliciet blijven, wil niet zeggen dat ze er niet zijn), maar vooral ook omdat De Correspondent die kloof tussen publiek en wereld (en publiek en journalist) wil dichten. Zodra je het idee laat varen dat je de wereld kan laten zien ‘zoals ze is’, wordt de doelstelling van journalistiek opeens een heel andere, namelijk: de wereld laten zien ‘zodat je erom gaat geven’.

Dat wil niet zeggen dat De Correspondent partijdig is, of niet geeft om feiten, integendeel. Onafhankelijkheid (in de zin dat je je niet heimelijk laat leiden door andere belangen dan het informeren van de lezer) en waarheidsvinding zijn de brandstof van goede journalistiek. Maar het betekent wel dat de correspondenten hun karakter en betrokkenheid op de wereld niet onder stoelen of banken hoeven te schuiven. Of, anders gezegd: ze hoeven hun mens-zijn niet te verbergen achter het ‘masker van neutraliteit’ dat de traditionele journalist verwacht wordt op te doen zodra hij een redactiezaal betreedt. In plaats van een journalist die slechts ‘boodschapper’ is van ‘wat er gebeurt’, heeft De Correspondent liever een journalist die geeft om wat hij schrijft - en daarin kleur bekent. Zoals de Belgische schrijver David van Reybroeck dat doet in zijn onderzoeksjournalistieke meesterwerk Congo bijvoorbeeld.

De Correspondent wordt dus ook geen nieuwsplatform in de traditionele zin van het woord. Het wordt eerder een netwerk waarin de journalist zijn nieuwsgierigheid en opwinding deelt met zijn publiek en zij samen op zoek gaan naar inzichten in de wereld om ons heen.

De Correspondent - Joris Luyendijk

Fri, 12 Apr 2013 11:59:00 +0200

In deze video vertelt Joris Luyendijk hoe hij denkt dat het nieuws weer interessant wordt en over welke onderwerpen hij meer zou willen weten.

Wat mooi is moet je niet weggooien

Thu, 11 Apr 2013 16:37:53 +0200

Maurits Martijn beschrijft hoe hij bij De Correspondent te werk wil gaan. Hij voorziet een andere werkwijze, nieuwe verteltechnieken en een andere relatie met de lezer. Maar: “Ingrediënten van goede journalistiek staan los van de technologie die je gebruikt of het medium waar je op verschijnt.”

— door Maurits Martijn

Tweeënhalf jaar geleden maakte ik voor Vrij Nederland een profiel van de Nederlandse hacker Rop Gonggrijp. Ik las alle artikelen uit de Nederlandse en internationale pers waar zijn naam in voorkwam, vroeg televisiebeelden op bij Beeld en Geluid, luisterde naar radio-uitzendingen, klikte op iedere Google-hit, las discussies terug op jaren 90 webfora en bekeek tientallen YouTube filmpjes. Ik interviewde verschillende mensen uit zijn omgeving, sprak oud-collega’s en goede vrienden en verdiepte me in belangrijke episodes uit zijn leven, zoals de ontluikende Nederlandse hackersscène van eind jaren tachtig; het tijdschrift ‘Hack-Tic’ waar Gonggrijp hoofdredacteur van was; de geschiedenis van XS4ALL – de door hem opgerichte eerste Nederlandse internetprovider; zijn succesvolle campagne in 2006 tegen de invoering van de stemcomputer; zijn rol bij klokkenluiderssite WikiLeaks.

Ik werkte alles uit, maakte mooie thematische mapjes, bedacht een verhaallijn en schreef het stuk in een paar dagen en nachten. Na nog wat heen en weer gepingpong met mijn eindredacteur was het af. Fit to print. Vierduizend woorden, zes pagina’s. Ik was tevreden met het resultaat; het gaf een goed beeld van de man en de werelden waar hij voor staat.

De lezer ziet dan alleen het product dat je ervan gemaakt hebt, niet het proces dat eraan vooraf ging.

Tegelijkertijd is het ook wel eens frustrerend om zo lang als een bezetene aan een artikel te werken dat vervolgens met een strik erom bij de lezer wordt afgeleverd. De lezer ziet dan alleen het product dat je ervan gemaakt hebt, niet het proces dat eraan vooraf ging. Welke keuzes je gemaakt hebt, hoe je tot je verhaal bent gekomen en welke mooie dingen je niet in het artikel hebt verwerkt, blijven verborgen in een zwarte doos.

Zo kon ik van de drie of vier interviews die ik met Gonggrijp had maar een fractie gebruiken. Het waren fascinerende gesprekken, waarvan het grootste deel – vanwege de verhaallijn en ruimtegebrek – verloren ging. Ik besloot daarom een aantal van zijn citaten die het stuk niet gehaald hadden op de site van VN te zetten. (Neem even de tijd die te lezen. Echt een aanrader).

Nooit heb ik zoveel reacties op een artikel gekregen als op deze korte blog met ‘restjes’ tekst. Het stukje (in een half uur geschreven) was een tijd lang het best bekeken artikel op de site van Vrij Nederland. In feite deed ik niets meer dan het online zetten van tekst – niets schokkends of revolutionairs – maar de reacties deden mij inzien op hoeveel andere manieren je nu een verhaal kunt vertellen. En dat het de lezer bevalt als je hem deelgenoot maakt van de zoektocht die journalistiek is.

Waarom laat ik bijvoorbeeld niet zien welke websites ik lees om op ideeën te komen? Waarom kunnen de ‘lezers’ niet horen hoe een geïnterviewde praat?

Dit wil ik ook voor De Correspondent gaan doen. Waarom laat ik bijvoorbeeld niet zien welke websites ik lees om op ideeën te komen? Waarom kunnen de ‘lezers’ niet ook horen of zien hoe een geïnterviewde praat? Waarom plaats ik geen recensies van de rapporten die ik lees voor een onderzoeksartikel? Waarom vraag ik de lezer niet om hulp bij het vinden van goede bronnen of alternatieve invalshoeken? En waarom denk ik niet samen met programmeurs na over de beste vertelvorm van mijn uiteindelijk verhaal?

Ik zal voor De Correspondent blijven schrijven over technologie. Niet over apparaten en gadgets, maar over de impact van technologie op, ja, op wat eigenlijk niet? Ik zal vragen stellen bij het grenzeloze geloof en vertrouwen in technologie en innovatie (een mooi woord voor collega Lynn) als oplossingen voor zo ongeveer ieder probleem. Zo hangen we sommige pleinen vol met ‘slimme’ camera’s die ‘afwijkend’ gedrag kunnen herkennen, terwijl talloze onderzoeken laten zien dat de buurt er niet veiliger van wordt en dat mensen zich door cameratoezicht zelfs onveiliger kunnen gaan voelen. En wat doen we als we de internationale geldstromen niet meer snappen? Dan schrijven we software met een algoritme die het van ons over neemt, zodat we het echte probleem – waarom we het niet meer snappen – kunnen vermijden. Ook wil ik onderzoeken wie en wat er belangen hebben bij de technologisering die overal plaatsvindt. Waarom staat er bijvoorbeeld in twintig Nederlandse ziekenhuizen een 1 miljoen euro kostende chirurgische robot die veel gebruikt wordt voor prostaatoperaties, maar op geen enkele manier beter blijkt te werken dan mensenhanden? Waarom bewapenen landen zich voor miljarden tegen de dreiging van een ‘cyberoorlog’, terwijl de bewijzen voor die dreiging flinterdun zijn?

Waarom bewapenen landen zich voor miljarden tegen de dreiging van een ‘cyberoorlog’, terwijl de bewijzen voor die dreiging flinterdun zijn?

En die kritische houding ten opzichte van geloof in technologie zal ik mijzelf ook blijven voorhouden. Ik zal bij De Correspondent anders gaan werken en wat ik maak zal er anders uit gaan zien; we verschijnen immers online. Maar de kern zal niet veranderen. Vragen stellen, onderzoek doen, nieuwe vragen stellen, door blijven graven, keuzes maken en de beste verhaallijnen bedenken: al die ingrediënten van goede journalistiek staan los van de technologie die je gebruikt of het medium waar je op verschijnt. Mooie dingen gooi je niet weg.

Waar hebben we het eigenlijk over?

Wed, 10 Apr 2013 16:29:33 +0200

In het verhaal What we talk about when we talk about love, van de Amerikaanse schrijver Raymond Carver, maken twee stellen een fles gin soldaat terwijl ze het over de liefde hebben. Een discussie is het, maar zo één waarin iedereen langs elkaar heen praat – deels omdat ze steeds beschonkener raken, maar ook omdat ze er allemaal een andere definitie van het begrip ‘liefde’ op na houden.

— door Lynn Berger

Zo’n groot woord, dat zo vaak gebruikt wordt, en dat tegelijkertijd zo slecht wordt begrepen: wat voor de liefde geldt, geldt, zeker in het journalistieke landschap, voor wel meer termen. De begrippen waar we over schrijven en debatteren lijken neutraal en onveranderlijk – tot je gaat kijken naar waar ze vandaan komen, of waar ze precies aan refereren. ‘Privacy’, bijvoorbeeld, was een paar eeuwen geleden lang niet zo’n vanzelfsprekend groot goed als nu. Hetzelfde geldt voor ‘transparantie,’ al zou je dat bijna vergeten in tijden van glazen gevels, open keukens en Wikileaks. Wanneer is ‘gezondheid’ eigenlijk veranderd van het ontbreken van ziekte in iets waarvan je nooit genoeg kan hebben? En wat zegt het over ons dat we ‘de economie’ gelijkschakelen aan iets als de zwaartekracht of de natuur – een autonoom gegeven, waar we ons zo goed mogelijk naar moeten schikken? Nog zo een: hoe lang moet een ‘crisis’ eigenlijk duren voordat deze verandert in een ‘toestand’?

Nu zijn begrippen als transparantie en crisis natuurlijk verre van betekenisloos; toch zouden we best wat langer bij hun aard en herkomst mogen stil staan.

Voor filosofen, historici en andere geesteswetenschappers is het zorgvuldig formuleren van waar we het nu eigenlijk over hebben dagelijkse kost, maar in de journalistiek wordt die stap vaak overgeslagen. Dat is zonde, want juist op opiniepagina’s en in talkshows debatteren we het scherpst over de toekomst van privacy, het bevorderen van transparantie, de gevaren van technologie, en de eisen van de economie. Daarom ga ik straks voor De Correspondent op zoek naar de verhalen achter clichés uit het nieuws. Een cliché – zelf ook een begrip met een geschiedenis, een die terugvoert naar de drukkerijen van het Frankrijk van de 19e eeuw – is een woord of uitdrukking die zo vaak is herhaald dat het een lege huls is geworden, betekenisloos bijna. Nu zijn begrippen als transparantie en crisis natuurlijk verre van betekenisloos; toch zouden we best wat langer bij hun aard en herkomst mogen stil staan.

Behalve over de herkomst en betekenis van clichés uit het nieuws zal ik over de wisselwerking tussen technologie en cultuur gaan schrijven. Diezelfde wisselwerking staat centraal in het proefschrift dat ik eerst nog even af moet maken: dat gaat over de manier waarop de uitvinding van fotografie, in de 19e eeuw, de toen heersende ideeën over authenticiteit, originaliteit, privacy, en auteursrecht heeft beïnvloed. Nieuwe media veranderen zowel onze belevingswereld als onze ideeën, in de 21e eeuw net zo goed als in de 19e. Voor onder meer Vrij Nederland, de Groene Amsterdammer, de Volkskrant en nrc.next heb ik bijvoorbeeld over de drijfveren achter het online ‘delen’ van informatie geschreven; over hoe het internet ons economisch denken vormt; en over de lange geschiedenis van online piraterij.

Er zijn mensen die denken dat als we overal maar de juiste woorden voor vinden, we alle onvrede, onbegrip en oorlog de wereld uit kunnen helpen. Dat geloof ik niet – al was het maar omdat de wetenschap ons keer op keer leert dat we stukken minder rationeel zijn dan de term ‘homo economicus’ doet vermoeden. Maar ik geloof wel dat ideeën – en dus woorden – er toe doen; dat ze onze beslissingen en ons handelen informeren. Reden genoeg, lijkt me, om extra goed na te denken over waar we het nou eigenlijk over hebben.

"A Dutch crowdfunded news site has raised $1.3 million and hopes for a digital-native journalism"

Tue, 09 Apr 2013 16:10:53 +0200

Many non-Dutch visitors of our site are curious about our project and would love to read more. That’s why we asked the Nieman Journalism Lab’s Loes Witschge to publish the article she wrote about De Correspondent.

— by Loes Witschge

Rob Wijnberg thought his chances were 50/50. Getting 15,000 people to pledge €60 for a one-year susbscription to an news site that didn’t yet exist was never a given.

On March 18, Wijnberg, former editor-in-chief of the young-adult-targeted newspaper nrc.next, proposed his idea for a new online journalism platform on Dutch national television. Within 24 hours, his team had raised half its goal, and after eight days, Wijnberg got an earlier than expected go-ahead: 15,000 had subscribed, and many had added donations on top of their subscription fee. In just over a week, in a small country, the Dutch crowdfunding project De Correspondent had raised over €1 million (about $1.3 million).

“We really wanted to be able to create something new — start with a clean slate.”

De Correspondent’s record-breaking campaign is remarkable, not least because even those paying up aren’t clear on what the platform will look like when it launches in September. “That’s for a very good reason,” Wijnberg said — “we don’t really know yet.” “When you try to sell an idea, it’s very easy to refer to what people know — ‘the platform looks like this, and you can compare the writing style with that’,” he said. “We didn’t want to do that, because we really wanted to be able to create something new — start with a clean slate.”

Here’s what we do know about De Correspondent: It promises to break away from the daily news cycle by focusing on context, not just what happened in the past 24 hours — new content that isn’t driven by “the news.” Individual correspondents, many of them famous or semi-famous in the Netherlands, will lead as “guides” — deciding the news agenda, and making their choices explicit.

Take, for example, Jelle Brandt Corstius, one of the correspondents signed up. He’s known in the Netherlands for his television series on Russia and India. “My core business will be to study one place in the Netherlands every month,” he said. “This might be a place where the news circus has already left, but it could also be a place where something interesting is happening at too slow a pace to make it into the news — like the depopulation of a provincial village in Zeeland.”

For an idea of what the new publication might look like, check out its 10-item manifesto (translated into English): Daily, but beyond the issues of the day. From news to new. No political ideology, but journalistic ideals. Themes and interconnections. Journalism over revenues. From readers to participants. No advertisers, but partners. No target groups, but kindred spirits. Ambitious in ideals, modest about wisdom. Fully digital.

“If other industries would be this slow with innovating, we as journalists would be very critical of that.”

De Correspondent will be online only — at least for the foreseeable future. Joris Luyendijk, a banking blogger for The Guardian and advisor for De Correspondent, sees this as an opportunity to break free from the existing DNA of journalism. “The current genres of journalism have been shaped by the restrictions of print and broadcast: the idea of only making one version of the story, making every story stand alone and without a follow-up, and not really allowing stories to build on each other. Because today’s news is tomorrow’s fish wrap,” he said. “If other industries would be this slow with innovating, we as journalists would be very critical of that.”

Luyendijk offers a thought experiment to illustrate his vision for De Correspondent: “Imagine paper would be invented today, and the Internet would have been around for 200 years. I think you’d throw away The New York Times, because you’d think, ‘Why on earth would I constantly read updates of a process that I don’t know anything about?” he said. “Online, you can say, ‘If you’re new, start here and we’ll explain it to you. If you’ve been here before, you’ll probably want to know more about the news.’” Creative agency Momkai is tasked with designing this user experience.

Wijnberg’s concept did not come out of thin air. In September, he unexpectedly left his position at nrc.next, a job he’d held for two years. Parent company NRC Media wanted nrc.next should become “newsier.” (The paper was known to focus more on backgrounds and analysis than hard news. A popular Wijnberg-era section was the fact check, which assessed the validity of one public statement every day.)

Wijnberg disagreed with the change of direction and was forced to leave. He went home, wrote a book about the current state of the news media, and several months later launched De Correspondent. His book provides much of the philosophical backdrop for the project. “I don’t believe in ‘the news’ in the objective sense of the word,” he said. “You can describe the world in infinite ways, and ‘the news’ happens to be one of them.”

“You can describe the world in infinite ways, and ‘the news’ happens to be one of them.”

Wijnberg adds: “I want the correspondents to make their choices explicit — what do they think is important, and why should readers care about it? You do that by making clear that you’re not following an objective news agenda, but a subjective journey through the world.”

With such ambitious plans, Wijnberg is realistic about the reach of his newly acquired funding. “In terms of crowdfunding, this is spectacular of course. But for practicing good journalism, this is just a small beginning.” Two core strategies aim to make the platform financially sustainable. “One: Make something really good — that’s the most important thing,” Wijnberg said. “This sounds like stating the obvious, but whether you’re crowdfunded or not, your product must continue to be worth people’s money.”

The second strategy is forming partnerships. This could be anything from joint production of journalistic content, to donations from foundations, to help with the technological side of the platform. Wijnberg’s main condition: “We want to be able to put the terms of the partnership online, so our readers can see our content is independent from the organizations that we work with.”

De Correspondent has caused quite a stir in Dutch media, and attracted some criticism. Several spoofs were erected; De Verslaggevert (“The Reportert”) raised a total of €90 to spend a year thinking about a business plan and deliver a “completely unknown journalistic surprise made a duplicate of De Correspondent’s website (at decorrespondent.org instead of .nl) which claimed that Wijnberg’s project had been an April Fools’ joke — a social experiment to answer the question “How much money can you raise on empty promises?”

One prevalent point of critique was that Wijnberg’s correspondents were an elitist club of celebrity journalists. They include a former leader of the Dutch GreenLeft party, a well-known novelist, and several journalists who make regular TV appearances. The reproach irritated Luyendijk. “If you say, ‘Hey, we’re seven people you don’t know, will you give us €60?’ — that won’t work,” he said. “Besides, the people who aren’t as far in their careers yet couldn’t publicly commit to the project before we knew we got the money.”

At the time of writing, De Correspondent has 17,323 subscribers, and counting. “I always thought proof for the necessity of this project would be provided by the reactions to it,” Luyendijk said. “It’s hopeful to have 17,000 people say, ‘Here’s some money — now go figure something out.’”

Uiterst valide en geaccrediteerde bron

Fri, 05 Apr 2013 16:25:00 +0200

“Jullie werken nu voor een uiterst valide en geaccrediteerde bron.” Ik heb het zinnetje in de eerste drie maanden van mijn dienstverband bij Het Financieele Dagblad dagelijks gehoord. Onze begeleider, senior FD-redacteur Sjerp van der Vaart, nam zijn taak bloedserieus. Steeds als hij dat zinnetje uitsprak keek hij dreigend van de een naar de ander: dit is niet zomaar wat! Dat jullie hier mogen zitten, is eigenlijk een wonder! Een heel groot geschenk.

— door Jeroen Smit

Keer op keer benadrukte hij dat ik nooit, helemaal nooit mocht denken, dat als de telefoon werd opgenomen of ergens een deur werd open gedaan, dat dat met mij te maken had, met Jeroen Smit. Uitgesloten. Jeroen Smit stelde helemaal niks voor. Die telefoon werd opgenomen, die deur werd opengedaan, omdat die uiterst valide en geaccrediteerde bron zich meldde. Het Financieele Dagblad.

Om te kunnen overleven bij zo’n “uiterste valide en geaccrediteerde bron”, werden drie volle maanden van oefening en training uitgetrokken. Wij (de nieuwe lichting leerling-journalisten van 1990) leerden van Sjerp van der Vaart de basisregels van het vak. Hij peperde ons in dat als iets eenmaal was gedrukt het als de waarheid door onze lezers zou worden gepercipieerd. Dat was nogal wat: de waarheid. Op doordeweekse dagen kwamen we iedere ochtend bij onze lezers op de mat, die belangrijke besluiten zouden nemen op basis wat ze in hun krant lazen. Onze berichtgeving vormden de basis waarop ze zouden kopen of verkopen, zouden huren of ontslaan, voor of tegen zouden stemmen.

Dat was nogal wat: de waarheid

Regelmatig stak Van der Vaart zijn vinger in de lucht en sprak dreigend dat we alleen zijn geïnteresseerd in: ‘All the news that’s fit to print’. Het motto van de krant der kranten, The New York Times, werd herhaald om te benadrukken dat eenmaal vastgelegd in inkt op papier er geen weg terug meer was. Dan moest het kloppen. Dus als er een bericht tot ons kwam, het maakt niet uit van welke bron, dan gingen de redacteuren van het FD dat bericht zelf helemaal opnieuw checken.

We leerden dat bij de nieuwsgaring één bron geen bron was, dat je altijd moest onderzoeken welk belang een bron had om een verhaal te vertellen of bevestigen. Dat je bovendien minimaal twee onafhankelijk van elkaar opererende bronnen moest hebben die hetzelfde feit bevestigden voordat iets tot nieuws zou kunnen worden bestempeld. Bij groot nieuws waren drie bronnen eigenlijk een voorwaarde. Of liever nog: vier.

En dan was je er dan nog niet. Als je het nieuws rond had, dan moest het altijd worden voorgehouden aan het onderwerp, degene waar het over ging. Zonder wederhoor mocht het de krant niet in. En als de betrokkene die dag onbereikbaar was, dan wachtte je gewoon een dag. Of twee. Waarbij sussend werd gesteld: het verhaal loopt niet weg. En als het wel weg liep, omdat ‘brutalere’ kranten als De Volkskrant of het Algemeen Dagblad gewoon melden dat iemand niet voor commentaar bereikbaar was, dan gingen bij ons de schouders omhoog. Ze doen maar. Zorgvuldigheid, onafhankelijkheid en objectiviteit voor alles. En oh ja: we streden met open vizier, we maakten altijd duidelijk waarvoor we belden: journalistieke waarheidsvinding.

Waarheidsvinding. Mooi woord. Ik heb inmiddels geleerd dat er niet zoiets is als één waarheid. Er zijn vele waarheden. “Het geheugen helpt ons veilig door de tijd”, stelt Douwe Draaisma, hoogleraar geschiedenis van de psychologie. Ik heb de afgelopen tien jaar een paar keer geprobeerd een waarheid te reconstrueren door zoveel mogelijk waarheden te verzamelen en op elkaar te leggen, daar iets uit te destilleren. Niet één, twee, drie of vier bronnen, maar minstens honderd. In de hoop zo tot een, voor de meeste betrokkenen, herkenbare en valide reconstructie te komen.

Even snel wat heets van de pers snacken

Terwijl ik naar een frequentie van één verhaal in de vier jaar afzakte, ging de journalistiek onontkoombaar over naar het online domein. Hier gelden andere wetten als het om waarheidsvinding gaat. Online hoef/kan je niet 24 uur wachten met het brengen van een nieuwtje. Checken, wederhoor, het kost allemaal tijd. Online gaat erg over snelheid, de eerste zijn, bovendien kan je een bericht om de haverklap updaten, verbeteren, rectificeren desnoods. Online nieuws is snel groot geworden, omdat het voorziet in de behoefte van mensen om te horen wat er speelt, wat er mogelijk gaat spelen. De behoefte om, als je een paar minuten in een rij staat, even snel wat heets van de pers te snacken.

Met die onstuimige groei van online journalistiek kwamen de zorgen. Ook omdat online normen door zouden klinken in de offline varianten. Van alles kwam het afgelopen jaar voorbij als het om de kwaliteit van de journalistiek ging: vercommercialisering, vervlakking, verkleutering, zelfs verparishiltonisering. Van de verslaggeving over het ongeluk van prins Friso tot de overdadige aandacht voor ‘voetbalscheidingen’: de angst dat de serieuze journalistiek niet meer de tijd, de middelen en de ruimte krijgt om het belangrijke werk goed te doen, werd steeds grimmiger en somberder onder woorden gebracht. ‘Geef ons deskundigheid, geef ons feiten’, smeekte NRC Handelsblad-columnist Bas Heijne eind vorig jaar.

En velen met hem. Begrijpelijk. Er is in deze ingewikkelde wereld behoefte aan houvast. Die behoefte is zelfs zo groot dat in twaalf dagen tijd zo’n 17.000 mensen 60 euro naar een filosoof, een min of meer ontslagen hoofdredacteur van een krant notabene, overmaken. Iemand die, gesteund door een dikke handvol journalisten, alleen maar belooft hier iets aan te zullen doen. Online.

Transparantie, interactiviteit en onwaarschijnlijk mooie, nieuwe vormen van storytelling

Dit is het bewijs dat die behoefte aan duiding manifest, dringend is. Ik geloof daarom dat online journalistiek de komende jaren volwassen gaat worden. Dat de eerste opwinding die met gratis, snelheid en beschikbaarheid te maken heeft, opgevolgd gaat worden door een snel groeiend aanbod van verdiepende journalistiek. Journalistiek die optimaal gebruik gaat maken van die andere kwaliteiten van online: transparantie, interactiviteit en onwaarschijnlijk mooie, nieuwe vormen van storytelling. Betrouwbare en toegankelijke verhalen vertellen, daar gaat het om. En een slimme integratie van tekst, bewegend beeld en geluid gaat daarbij helpen.

Hoe precies, dat weet nog niemand precies. Als onderzoeksjournalist heb ik er in ieder geval veel zin in. En als hoogleraar journalistiek moet ik de vinger aan deze pols houden. Ik moet in de gaten houden wat we onze studenten aan de masteropleiding journalistiek in Groningen moeten leren, zodat ze straks in ons mooie vak een bestaan op kunnen bouwen.

Ondertussen zindert het van de nieuwe initiatieven. Follow the Money, De Nieuwe Pers, The Post Online, De Correspondent. Zelfs Bas Heijne heeft er, drie maanden na de sombere uitbarsting van een paar maanden geleden, zin in: ‘Ik heb het gevoel dat de journalistiek lang niet zo opwindend en dynamisch is geweest. Er komen gouden tijden. Goud niet in de betekenis van geld, dat niet helaas, maar goud als in nieuwe ambachtelijkheid van ambitie.’ Mooi. De Correspondent als uiterst valide en geaccrediteerde bron.

De Correspondent heeft een uitgever!

Thu, 04 Apr 2013 13:47:38 +0200

De vraag was niet wie het moest worden, maar wat zijn functieomschrijving zou moeten zijn. Chef internet? Nee, vonden we, dat is raar voor een volledig digitaal medium. Hoofd Digitale Strategie? Nee, dat klinkt zo managementachtig. Uiteindelijk wisten we het. Gewoon, lekker klassiek: uitgever. Want we verschijnen dan wel niet op papier, we hebben wel een uitgever nodig. Een nieuw soort uitgever, die leeft op en voor het internet.

— door Rob Wijnberg

Dat is Ernst-Jan Pfauth (1986). Zijn avontuur op het web begon toen hij tijdens een stage bij de Verenigde Naties in New York in 2006 als correspondent bij de net geboren krant nrc.next solliciteerde. Zonder succes. Dat zette hem ertoe aan een blog over journalistiek te beginnen (die door de Dutch Bloggies uitgeroepen werd tot “de beste communicatieblog van Nederland 2008”). Kort daarna startte hij samen met Boris Veldhuijzen van Zanten thenextweb.com, een technologieblog dat inmiddels in de top 20 van best gelezen blogs ter wereld staat.

Twee jaar later belde nrc.next Ernst-Jan terug. Of hij misschien toch aan de slag wilde bij de krant. Hij zette de nieuwsblog nrcnext.nl op (die twee prijzen won.) Het jaar erop kreeg Ernst-Jan de verantwoordelijkheid over de gehele digitale strategie van NRC Media. Hij verbouwde nrc.nl tot de nieuwssite die het nu is, verdubbelde het aantal bezoekers en, niet onbelangrijk, maakte de site rendabel. Ook werkte Ernst-Jan mee aan de nieuwe NRC Reader en begon hij de site Brainsley.

Als uitgever hoopt Ernst-Jan zijn droom verder te verwezenlijken: mensen hun kennis online te laten delen

Als uitgever van De Correspondent hoopt Ernst-Jan zijn droom verder te verwezenlijken: mensen hun kennis online te laten delen. Dat geldt ook voor de kennis van journalisten. De prachtige en urgente verhalen die Nederlandse papieren media schrijven, gaan namelijk aan steeds meer mensen voorbij, omdat hun mediagebruik niet meer aansluit bij een papieren pakketje. De jongste (betaalde) krant van Nederland heeft een lezer met de gemiddelde leeftijd van 42 jaar en Nederlanders tussen de 20 en 35 jaar lezen nog maar een kwartier per week een krant. In november 2012 schreef Ernst-Jan daar een manifest over: Wat we van een nieuwe krant willen.

Ernst-Jan zal zich voornamelijk bezighouden met vragen als: op welke manier kunnen de artikelen het beste worden gepresenteerd, in hoeverre kunnen artikelen straks gedeeld worden en wat betekent het dat De Correspondent een advertentievrij platform wordt? En natuurlijk ook: hoe bereiken we straks je vrienden die nu nog geen lid zijn, maar wellicht wél behoefte hebben aan een digitale publicatie die een medicijn vormt tegen de waan van de dag. Hoe hij dat het beste kan doen, wil hij ook graag van jullie horen, dus maak vooral je wensen kenbaar via Twitter (@ejpfauth) of in de comments onder deze blog.

De Correspondent verwelkomt Lynn en Maurits

Tue, 02 Apr 2013 16:48:00 +0200

Komen er ook jonge journalistieke talenten werken bij De Correspondent? Die vraag kregen we de afgelopen dagen vaak. Ja, is het antwoord. Met trots presenteren we er vandaag alvast twee.

— door Rob Wijnberg

Als eerste (hoewel in willekeurige volgorde) verwelkomen we Lynn Berger (1984) bij De Correspondent. Wie aan Lynn denkt, denkt onherroepelijk: studiebol. Ze studeerde Geesteswetenschappen in Maastricht, documentairegeschiedenis in Los Angeles én Amerikanistiek in New York. Momenteel promoveert ze aan Columbia University (NY) op de vraag hoe de uitvinding van fotografie in de negentiende eeuw de toen heersende ideeën over authenticiteit, originaliteit, privacy en auteursrecht heeft beïnvloed.

Als journalist heeft Lynn onder meer voor Vrij Nederland, de Groene Amsterdammer, de Volkskrant en nrc.next over technologie, cultuur en literatuur geschreven. Daarnaast liep Lynn stage bij VPRO Tegenlicht en de fotografieafdeling van het Museum of Modern Art, werkte voor (het inmiddels opgeheven) Nova en schreef over haar eigen vakgebied voor de Columbia Journalism Review.

Lynn wordt, na haar promoveren, redacteur en auteur bij De Correspondent.

Ze is niet te vinden op Twitter, maar wel op haar eigen website.

Met evenveel blijdschap verwelkomen we ook Maurits Martijn (1981). Wie Maurits zegt, roemt in één adem zijn veelzijdigheid. Hij studeerde communicatiewetenschap en filosofie in Amsterdam en werkte de afgelopen vijfenhalfjaar bij Vrij Nederland. Daar ontwikkelde hij zich als een allroundjournalist met een scherpe pen en een veelheid aan interesses. Zo schreef hij onder andere over mensverbeteringtechnologieën, idealistische artsen in de straten van Liverpool, perverse zorgprikkels en de opgeklopte risico’s van een cyberoorlog.

Uit die stukken is op te maken welke thema’s Maurits als specialismen heeft: wetenschap, gezondheidszorg en technologie. Dat blijkt ook uit zijn experimenten met alternatieve vormen van journalistiek. Hij testte de betrouwbaarheid van reissites als Tripadvisor, maakte reconstructies van computervirussen en liet bij wijze van test zijn eigen werkgever, Vrij Nederland, hacken. Ook onderzocht hij de belangenverstrengeling van de belangrijkste man uit de Nederlandse gezondheidszorg Roel Coutinho en de agressieve lobby van farmaceuten voor nieuwe diabetesmedicijnen.

Een van Maurits laatste artikelen in Vrij Nederland bewijst waarom hij zo goed bij De Correspondent past: in het artikel de zorgpostcodeloterij laat hij zien dat de regio waar iemand woont in hoge mate bepaalt welke zorg hij krijgt, waardoor er in Nederland veel overbodige zorg wordt geboden. Zulke nieuwe inzichten hopen we de komende jaren nog vaak van Maurits te krijgen.

Maurits wordt redacteur en auteur bij De Correspondent en helpt vanaf volgende week al mee met het bedenken en ontwikkelen van het platform.

Je kunt Maurits op Twitter volgen via: @mauritsmartijn

Journalistieke oogporno en een beetje liefde

Mon, 01 Apr 2013 12:02:00 +0200

Krantenjournalisten hebben vaak een enorme passie voor papier. Sommigen praten in de kroeg over niets liever dan de zetting van de letters. Over de witruimten tussen de artikelen. Over de stijl van de cursiefjes. De nietjes. De kleuren-foto’s. De (lelijke!) advertenties op de voorpagina. Of, en dan worden ze helemaal emotioneel: het Berliner-formaat! De liefde voor papier spat van de pagina’s af. Nederlandse dagbladen en tijdschriften zijn ontzettend mooi vormgegeven.

— door Alexander Klöpping

Op veel nieuwssites ontbreekt die liefde en aandacht voor de vorm juist. Elk artikel ziet er hetzelfde uit. Bij veel berichten staan ook dezelfde stockfoto’s uit het archief.

Een van de redenen waarom ik er zo naar uit kijk om voor De Correspondent mijn eerste stuk te schrijven, is om daar verandering in te brengen: ik ben van plan om ieder stuk op te maken alsof het een miniwebsite is.

Artikelen worden niet vormgegeven in de huisstijl van het medium, maar aangepast aan de inhoud van het artikel

Het is een trend die je steeds vaker ziet op journalistieke sites: grote artikelen worden niet vormgegeven in de huisstijl van het medium, maar aangepast aan de inhoud van het artikel. Amerikaanse techsite The Verge loopt voorop in deze trend met prachtige artikelen over bijvoorbeeld de amateurruimtevaart, over de nieuwe designstrategie van Google, over de achteruitgang van arcademachines, over emoji en over WikiLeaks.

Muzieksite Pitchfork doet iets wat erop lijkt. Prachtige profielen krijgen een bijzondere opmaak, zoals deze en deze.

Nog meer oogporno: sportsite ESPN maakte een uitgebreid profiel van een legendarische sportheld. En dat ziet er dan zo uit.

Grote journalistieke artikelen zijn een cadeautje. En daarom moet je ze ook zo presenteren.

Ook in Nederland wordt er her en der geëxperimenteerd met dit soort vooruitstrevende vormgeving. Designwebsite Fontanel kleedde een stuk over De Correspondent bijvoorbeeld zo aan.

Grote journalistieke artikelen zijn een cadeautje. En daarom moet je ze ook zo presenteren. Dat wordt in tijdschriften al jaren gedaan - een groot interview gaat gepaard met mooie foto’s en speciale vormgeving - maar sites van veel kranten blijven achter en verstoppen prachtige stukken achter een standaardvormgeving.

Dat Momkai het ontwerp en de digitale uitvoering van De Correspondent voor zijn rekening neemt, doet me watertanden. Ik kan niet wachten om een stuk waar ik weken aan heb gewerkt samen met de designers en programmeurs van Momkai op te maken. Zodat het echt een cadeautje wordt. Natuurlijk, vorm gaat niet boven inhoud - het stuk zelf moet ook goed zijn. Maar de passie die veel krantenjournalisten hebben voor papier, heb ik voor het internet. Ik kan niet wachten dat te laten zien.

3 vragen aan De Correspondent

Fri, 29 Mar 2013 15:54:00 +0100

Toen Rob Wijnberg met het plan rondliep om radicaal te breken met het gevestigde denken over wat nieuws is en welke verhalen er toe doen besloot hij te kiezen voor een creatieve sparringpartner die zich al evenmin conformeert aan de geijkte paden: Momkai. Designplatform Fontanel interviewde Harald Dunnink over de creatieve keuzes achter De Correspondent.

lees verder op Fontanel

Doldwaze dagen

Thu, 28 Mar 2013 21:24:55 +0100

Drie doldwaze dagen - dat zijn de woorden die bij ons opkomen als we de afgelopen 72 uur moeten samenvatten. Sinds het ledenaantal van De Correspondent afgelopen dinsdag de grens van 15.000 passeerde - precies acht dagen na de lancering van het project -, zijn we bedolven onder de (hartverwarmende) tweets, mails, sms’jes en andere digitale felicitaties.

— door Rob Wijnberg

Ondertussen zijn we ook niet onopgemerkt gebleven in het buitenland: hier een leuk stuk, voor wie Noors spreekt, in de Noorse krant Aftenposten; hier een bericht in The Irish Times (waar Harald en ik allebei een jaar ouder worden geschat dan we zijn), en hier een stuk in de Belgische krant De Standaard, die in De Correspondent het bewijs ziet dat mensen eindelijk bereid zijn te betalen voor online journalistiek.

“Internetgebruiker klaar om te betalen”

200 procent ons best, 200 procent onderbezet
Naast aandacht kregen we ook ontzettend veel tips, samenwerkingsvoorstellingen en, bovenal, sollicitatiebrieven binnen (inmiddels meer dan zevenhonderd in totaal). Overweldigend. We beloven ze allemaal goed te bekijken en te beantwoorden, maar vragen daarbij enig begrip voor de tijd die dat in beslag neemt.

De Correspondent is op dit moment namelijk nog steeds een piepkleine onderneming. We hebben nog geen call centers, geen redactie, geen volwaardige administratieafdeling, niets van dat alles. De communicatie wordt bijna helemaal gedaan door vier mensen: Daphne (ons communicatiewonder), Harald (de hoofdontwerper van Momkai), Lisanne (office manager Momkai) en ikzelf. Aan wie nog antwoord verwacht op zijn mail/vraag/suggestie, vragen wij dus enig geduld. We doen 200 procent ons best, maar zijn ook 200 procent onderbezet. Uiteraard zijn we druk doende daar snel verandering in te brengen.

Dat geldt ook voor onze toekomstige redactie: binnenkort hopen we alvast enkele namen van redactieleden bekend te kunnen maken. Blijf de blog dus in de gaten houden als je daar meer over wilt weten.

Want vergis je niet: ruim een miljoen euro crowdfunden is in absolute zin spectaculair, maar in termen van onze ambities pas het begin.

18 april 19.30 uur
Tegelijkertijd gaat de campagne gewoon verder. De teller loopt immers nog tot 18 april 19.30 uur. Want vergis je niet: ruim een miljoen euro crowdfunden is in absolute zin spectaculair, maar in termen van onze ambities pas het begin. Willen we meer talenten aan ons binden, op technisch gebied doorontwikkelen, eigen videoproducties maken en, niet onbelangrijk, diepgravender onderzoeksjournalistiek bedrijven, dan zullen we meer leden nodig hebben. Vertel daarom vooral ook je vrienden, familie en kennissen over ons project: hoe meer zielen, hoe meer mogelijkheden.

Tot slot
En oh ja, we hebben ontzettend gelachen om alle grappen over De Correspondent - van Fokke & Sukke, tot De Speld, en niet te vergeten, ons nieuwe schaduwbedrijf De Respondent.